โฉมงามกับเจ้าชายอสูร (Beauty and the Beast) – เวอร์ชั่นนิทาน

แต่แล้วก็มี อสูร โผล่ออกมาบอกว่าตนอุตส่าห์ให้อาหารกินแล้ว ยังจะมาขโมยดอกไม้อีก เจ้าอสูรขู่ว่าจะทำร้ายเขาเนื่องจากว่ากุหลาบนั้นเป็นของรักของเจ้าอสูรตนนี้ ในขณะเดียวกันนั้นเศรษฐีก็ได้พยายามอธิบายว่า ตนเพียงแค่หาขอฝากที่ลูกสาวทั้ง 3 ร้องขอ ซึ่งลูกสาวคนเล็กได้ขอเพียงกุหลาบดอกเดียว ตนจึงแค่จะนำดอกกุหลาบดอกนี้ไปฝากลูกสาวตนเท่านั้นเอง ทันใดนั้นเจ้าอสูรก็ได้ยื่นขอเสนอให้เศรษฐีผู้นี้ว่า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าหากเจ้านำตัวลูกสาวคนใดคนหนึ่งให้มาอยู่กับข้าด้วยความเต็มใจ หากทำได้ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป เมื่อเศรษฐีได้ยินเช่นนั้นจึงตอบตกลง ก่อนกลับเจ้าอสูรให้เศรษฐีหยิบเอาของในหีบที่เขาต้องการกลับไปด้วย ท่านเศรษฐีจึงหยิบเอาเสื้อผ้า แหวนและสร้อยคอไปฝากลูกๆ รวมถึงกุหลาบดอกนั้นด้วย เจ้าอสูรกำชับว่าให้รักษาสัญญา ไม่อย่างงั้นจะตามไปฆ่าถึงที่บ้าน ท่านเศรษฐีก็รับปากแล้วกลับไป

ภายในปราสาทนั้นช่างอ้างว้างวังเวง คืนนั้นเบลล์เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า แล้วก็ฝันถึงเจ้าชายรูปงามที่มาบอกเธอว่า มีแต่เธอเท่านั้นที่ช่วยเขาได้ เจ้าอสูรมาตามเบลล์ไปร่วมโต๊ะอาหาร เบลล์จึงถามกลับไปว่าทำไมเธอต้องไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยในเมื่อเธอมาเพื่อถูกฆ่าแทนพ่อ เจ้าอสูรไม่ตอบ แววตาของมันมีแต่ความเศร้าศร้อย แต่เบลล์ไม่ทันสังเกตุเพราะเธอไม่กล้าแม้จะสบตากับมัน เจ้าอสูรรีบทานอาหารแล้วลุกจากโต๊ะไปเพราะกลัวว่าเบลล์จะรังเกียจมัน เบลล์เบื่อที่จะอยู่เฉยๆ จึงทำควาสะอาดปราสาทด้วยความสุขทุกวัน บางทีเธอก็ร้องเพลงหรือเต้นรำไปด้วย เมื่อถึงเวลาอาหารเธอก็ยังคงไปร่วมโต๊ะกับเจ้าอสูรด้วยความหวาดกลัว เบลล์รวบรวมความกล้าถามเจ้าอสูรว่า

เมื่อไหร่มันจะกินเธอเสียที พอเจ้าอสูรไม่ตอบเธอก็ถามมันซ้ำๆ เจ้าอสูรก็ไม่ตอบและกระแทกช้อนลงบนจานอย่างดัง เบลล์จึงทำแบบนั้นบ้างด้วยความโมโหจนลืมความกลัว แล้วบอกกับมันว่าเธอเป็นคนขโมยกุหลาบ เพราะพ่อเพียงแค่ทำตามคำสั่งของเธอ และเธอจะไม่ยอมให้พ่อต้องมาตายแทนอย่างเด็ดขาด และคนที่ไม่ใช่มนุษย์อย่างท่านคงไม่มีวันเข้าใจ

Beauty and the Beast